زندگی

وقتی می گویم خدا نیست تنها یک گله است به خودش . به اینکه دوست دارم وقتی کسی نیست اورا ببینم لمس کنم و قلبم ارام گیرد ولی با تمام وجود از بودنش با اینکه نمی بینمش شکرگذارم . روزهای سخت من همچنان از پس هم می گذرند و به لطف او پوست من هم سخت تر می شود . منم و زندگی غیر قابل پیش بینی ام . واقعا" نمی دانم فردا چی پیش میاد .زندگی من یکنواخت نیست و برای همین نمی دانم فردا بهتر از امروز است یا نه نمی تونم برای یک آینده کوتاه مدت مثل مسافرت تفریح و... برنامه ریزی کنم ولی باز هم شکر شاید لطف زندگی من به همین اشک ها و لبخند های من باشد ................من هنوز تنهام و در این تنهایی جز خدا خدایی که هست و نیستش هست کسی نیست و من هنوز زنده ام و خط عمر دست چپم بسیار طولانی.

دل نوشته های مرد تنهای الشتری ...