مردم مهربان

وبلاگ مردم کلمه اینجا چقدر وبلاگ مهربان کلمه ند!!

دیدند کفش ندارم برایم پاپوش دوختند.

دیدند سرما میخورم سرم کلاه گذاشتند

و چون برایم تنگ بود کلاهگشادتری و دیدند هوا گرم شد،

پس کلاهم را برداشتند و چون دیدند لباسم کهنه و پاره است

به من وصله چسباندند و چون از رفتارم فهمیدند که سواد ندارم

محبت کردند و حسابم را رسیدند.

خواستم در این وبلاگ مهربان کلمه کده خانه بسازم،

نانم را آجر کردند گفتند کلبه بساز . . .

روزگار جالبی است،مرغمان تخم نمی گذارد

ولی هر روز گاومان میزاید!

دل نوشته های مرد تنهای الشتری ...